"I think it's time to blow this scene get everybody and the stuff together.
Ok, 3, 2, 1, let's jam."


miércoles, 30 de noviembre de 2011

Las palabras hablan

Bien, ¿Querías honestidad? Aquí tienes una poca:

En mi vida creí posible dedicarte algo como esto, pero ¿Sabes?, mejor así. Así que por todos tus desprecios, por todas las gilipolleces que me has hecho hacer, por todas las mentiras, creo que te mereces que te diga algo.

Hasta aquí, hasta aquí he llegado. No hay más, no queda nada. Y por una vez, por una jodida vez, no soy yo la culpable, ¿Me escuchas? No hay remordimientos, no me arrepentiré de esto mañana, por que tú te has encargado de que desaparezcan.

Muestra tu puto orgullo de una vez, porque ésta es para recordarla. Hoy, la has hecho buena; muy pero que muy buena. Y lo único que me sabe mal, es cómo me has decepcionado. ¿Cómo has podido destrozar tanto en tan poco tiempo, joder? ¿Cómo coño te has atrevido, si quiera?

Pero, como dicen, todos tenemos que girar página, así que allá va la mía. Y por dios que no me arrepiento. Así que coge tus palabras, tus risas y llévatelas lejos de mi, que ahora sólo conseguiré romperlas.

Vete, que por una vez en la vida, no quiero saber nada de ti.

Y, en verdad, éso es lo que más me duele.


domingo, 27 de noviembre de 2011

No estàvem tant perduts

Fa temps, pot ser i tot fa massa, tres reis tornaven a casa.
Sobre els camells, amb pas lent, tornaven a casa.
Els tres, i els pocs que quedaven, ploraven dins seu, cansats del viatge.
Els dies passaven amb gana i amb fred, amb dolor i amb tristesa.

Feia poc, va caure un altre amic, d'aquells que no s'obliden.
El més jove i el més dèbil, que va aguantar proferint gemecs.
No es va fer cap dol, no van baixar dels camells.
En aquell racó de mon, ni tan sols hi havia temps per a comiats.
Quan el deixaven enrrere, un home plorava, cap pare hauria de veure el seu fill morir.

Un de tants dies, mentre continuaven per un camp d'oliveres, un dels patges va riure.
"Pobre boig", van pensar un parell, els reis es van adonar, per fi, que no hi havia esperança.
"Llavors, quin sentit té seguir?" Preguntaven.
Melcior, mirant-los per primer cop en tot el dia, digué que la ciutat que els havia vist néixer, mereixia veure'ls morir.
Ningú va dir res. El rei negre va mirar el brillant cel blau.

Finalment, una nit sense vent, els homes es van reunir en una rotllana.
Cantaven una cançó antiga, amb la veu més dolça que s'havia sentit mai.
Les veus es van anar apagant, les dels reis se'n van anar juntes, caient al descans més fosc.
Junts van veure els seus companys fer l'últim sospir mirant el firmament.

El patge més vell, l'últim quedà, només es va penedir de ser el darrer a morir.
I quan les forces se li acabaven, es va desplomar a terra i digué, mirat un segon de reüll cap el cel:
"Sembla mentida que bé que vivíem, seguint un estel."

martes, 15 de noviembre de 2011

The wheel breaks the butterfly.

La miras, te mira.
Sonríes. Te besa.
Y todo está bien.

Te enfadas. Ella chilla.
Le haces daño. Te besa.
Y todo está en orden.

No la ves, te frustras.
Te llama. No respondes.
Ella no está. Tú tampoco.

Respiras. Te calmas.
Observas desde lejos.
La pierdes. Te hundes.

Suspiras, la añoras.
Vives. No comes.
Se fue, el plato está vacío.

Pasa el tiempo, -lentamente.
La ves pasar. Piensas en dios.
No te mira. Tú tampoco.

La olvidas. Eso crees.
Ella regresa, te das cuenta.
La tomas de la mano. No te reconoce.

Algo se rompe. Quizá.
Te autodestruyes. Mueres, tal vez.
Sigues mirando por la ventana.

Perece. Ella, perece.
Sin despedidas.
Tú prevaleces, para recordar.

Llega la madrugada. Estás despierta.
No estás en cama.
Rojo y negro, gris, ella y tú.

Frío y flores.
Dos, bajo la lluvia.
Tulipanes, rojos.

Acaba. Como todo.
Aunque tarde, te consumes.
Te toma la mano. Todo está bien.

viernes, 14 de octubre de 2011

Cinc minuts per mitjanit

-Comencem.

Conduïa per ves a saber on, enfonsat pel passat, ple de rancúnia.

Les llums passaven a més velocitat, jo ni tan sols me'n adonava, un parell de clàxons, pot ser fins i tot algun que altre insult.

Eren tres quarts de dotze, feia hora i mitja que conduïa sense parar, anant sense saber-ho, cap el port, on la llum de la lluna tan pàl·lida i rodona, enlluernava les barques, la fusta del port i el mar. De sobte em vaig sentir ansiós, amb un neguit que no em deixava respirar.

Vaig reduir la velocitat i em vaig concentrar amb les petites llums dels negocis proper a la platja, 'Pot ser hauria de para una estona...', em vaig dir, 'Mal no me'n farà.' Però em vaig veure interromput per la teva silueta, que s'acostava lentament cap al meu cotxe, deixant enrere un xiringuito de mala mort del que amb prou feines recordo com o qui hi era, i tampoc es tan estrany, allà només hi anava la gent que no valia la pena ser recordada: borratxos, putes i estafadors.

Sola, caminant cap a mi sense presses, estaves tu. Fumant, sense parar de mirar-me. M'enrecordo que vaig sentir un lleuger mareig. Mai una dona com tu m'havia mirat d'aquella manera: profunda, llargament...com si pogués salvar-la d'alguna cosa que ni tan sols podia entendre. Era impossible que tu, amb una pell tan fina i amb uns cabells tan negres, amb uns ulls tan blaus i amb uns llavis tan vermells, em mirés així.

Volia moure'm, obrir la porta, parlar amb tu, però no va fer falta. Vas rodejar el cotxe i et vas seure al seient del copilot. Vaig prémer amb força el volant i tu em vas dir: 'Tant me fa cap on, però corre, si us plau.'

Adéu, passat.

domingo, 2 de octubre de 2011

Mean Words

Follaste con cada uno,
con miserias, sin seguro
estrellándote cada vez
con esta vida del revés.

Miraste ése mar en calma,
sin tragedias de por banda.
Sonreíste como una zorra,
drogada y sin ropa.

Provocaste mil temores,
mil tragedias, mil amores.
Destrozaste vidas enteras,
fuiste motivo de algunas guerras.

Y te marchaste sin prisas,
entre sabanas y camisas
de desgraciados que te abrieron
algo más que el mundo entero.

Pero tú no puedes hacer nada,
es tu naturaleza aquí quien manda.
Naciste para herir,
y nunca te lo pude decir.

Mátame, pequeña puta.
Clava el cuchillo y disfruta,
que esta será la ultima vez
que me verás por ti caer.

Rompe y quema nuestra casa,
fóllame y átame en la cama.
Así lo ultimo que veré
será tu hermosa piel arder.

Has paseado por un millón de bares,
te has hecho dueña de esos lugares,
tan sucios y tan llenos,
de mentiras y de miedos.

Pero, como siempre, ya nada queda,
se han ido tus piernas y tu melena.
Se queda tu gracia y mi pena
entre la oscuridad de la luna nueva.

miércoles, 14 de septiembre de 2011

Espiral

Me preguntaste un día,
si comprendía en su totalidad
todo lo que te había dicho.
Recuerdo bien que, cuando te fuiste,
supe que no quedaría rastro de ti.

'-Muerdo y beso a la vez. Supuse que lo sabías.'

-

Y aún cuando sabías que esto pasaría,
aún sabiendo que no había mañana
que no habría una nueva oportunidad,
seguiste diciéndome lo mismo:

'-El tiempo lo curará, siempre lo hace.'

-

En marzo de 1972 murió Bruce,
nunca lo conocí,
nunca estuve allí.
No lloré por él, y aun así
le echo de menos.

-

Pero ahora ya es tarde.
Ya yaces desnuda,
entregada al placer
de las costras de tiempo.

-

Bajo la lluvia te escribiré
algo que el tiempo jamás podrá borrar.
Sí, te lo escribiré
cuando llueva en este desierto.
Mientras, me conformo con estas palabras
que aúllan por la soberbia,
con la que tus labios marcaron los míos.

-

El litio quema mi garganta,
como tu recuerdo mi mente.

-

Las nubes se quedan,
el sol no refulge
y Manhattan parece aun más gris.
Como añoro el color de su piel,
el rumor de su risa,
y el olor a él.
Luz de mis estrellas,
que lejos estás hoy de mi.

-

Pero si por alguna razón,
debemos separarnos...
Déjame ir.
Llévate mi revolución.

Aunque sueñe,
aunque llore,
incluso si salgo herida,
la realidad se acerca
frenéticamente hacia mi.

Por eso, si por alguna razón,
debemos separarnos...
Te juro que cambiaré el mundo.

sábado, 3 de septiembre de 2011

Shattered

¿No es increíble que lo mejor de esta noche, es que no estamos peleando? ¿Puedes verlo tú también, verdad? O a lo mejor es que estás demasiado ocupado despreciándome, odiándome en la intimidad de nuestra habitación. Nuestra habitación, ésas dos palabras me transportan a otros tiempos.

Pero te juro, por dios te lo juro, que esto no es lo que pretendía, por que nunca pensé en la posibilidad de no tenerte aquí, justo a mi lado. Pero nunca he sabido mantenerte, nunca he sabido cuidarte como es debido; como te mereces.

Siempre creí que fingir era la respuesta, que aparentar en vez de hablar era la solución. Siempre creí que mis problemas no podían afectar a nadie más que a mi. Tanto lo creí, que ni siquiera se me pasó por la cabeza que tú podías ver el caos que tengo dentro. El mismo caos que hizo que rompiera todas las promesas que te hice. ¿Nunca nada ha ido de perlas, verdad?

Y ahora, ahora que ya es demasiado tarde, ahora que por fin veo como me miras, ahora sé que nada volverá a ser fácil como lo era antes. Nunca volveremos a ser los mismos.

Estoy tan cansada de haberme vuelto invisible, estoy tan cansada de romper todo lo que tengo, que no tengo fuerzas para pedirte que te quedes. No puedo retenerte más. Me enferma tanto esta situación, que llego a preguntarme si te quiero de verdad. Por que quizá si lo hiciera, tal vez podría ser más fuerte para ti.

Así que si tienes que irte, hazlo. Sal por la puerta, huye, corre, pero hazlo ya, por que no podemos hacer nada más.

Algún día, sin nos encontramos otra vez, sanados del todo, podremos perdonarnos nuestros errores. Pero ahora mismo, no puedo perdonarte ni a ti ni a mi, por la sangre que hemos derramado.